تعریف دوره آموزش زبان فارسی

دوره آموزش زبان فارسی

بخش زبان فارسی متولی آموزش زبان فارسی به زبان آموزان غیر فارسی زبان است.

این بخش دارای ۱۰ عنوان درس می‌باشد که در ضمن ۳۷ واحد درسی طراحی و ارایه می‌شود.

عناوین دروس در یک زمان‌بندی ماهیانه طراحی شده و طبق نیازهای زبان فارسی دسته‌بندی و مرتب سازی شده است. در این مرکز آموزش زبان فارسی به غیر از پنچ‌شنبه‌ها که ۴ ساعت برنامه آموزشی دارد، روزها دیگر به مدت ۶ ساعت می‌باشد و این دوره ۷ ماه طول می‌کشد.

جدول عناوین دروس و ساعات مصوب آن به شرح ذیل می‌باشد:droos

 آموزش زبان فارسی بدون استفاده از زبان واسطه و یا ترجمه” می باشد به گونه ای که در تمام طول دوره از هیچ زبان ترجمه ای استفاده نمی شود. زیرا در بسیاری ازموارد اتفاق می افتد که یک کلاس ۱۲ نفری از پنج ملیت با پنج زبان و گویش کاملا مجزا و مختلف در حال زبان آموزی هستند و بدیهی است که نمی توان استادی را یافت که در یک زمان بتواند به زبانهایی از قبیل چینی، اردو، مالایو و… مسلط باشد.

class

نکته دیگری که بر اهمیت این روش تدریس زبان می افزاید، کندی و سنگینی خاصی است که شیوه های مستقیم ترجمه ای بر ذهن زبان آموز سایه می اندازند، زیرا آنها هنگام صحبت معمولا مجبورند عبارات را به زبان اصلی به خاطر بیاورند و بعد آن را در قالب و چینش جدید زبان در حال آموزش بریزند که همه اینها علاوه بر کندی فرآیند آموزش، کندی در گویش و سایر مهارتهای زبانی را به دنبال می آورد بر خلاف روشهایی که مبتنی بر فراگیزی به شیوه مواجهه مستقیم با مفاهیم، بنیان نهاده شده است.

دانش آموختگان ما پس از گذرانیدن شش ماه دوره آموزش زبان در تمامی مهارت های چهارگانه زبانی آن چنان توانمند می شوند که به خوبی می توانند متون معمولی را بخوانند و آ،چه می شنوند بفهمند و با توان قابل قبولی صحبت کنند و حتی در موضوعات علمی محدود سخنرانی داشته باشند.

 

ضرورت دوره آموزش زبان فارسی

با توجه به ضرورت فراگیرى زبان حاکم هر کشور براى افرادى که در آن کشور مشغول به تحصیل و یا کار هستند وهمچنین ضرورت برقرارى روابط اجتماعى و ارتباطات با مردم آن کشور و نیز آمیختگى فرهنگ اسلامى و شیعه در ایران با زبان فارسی و از طرفى تنوع گسترده‏ى ملیتى موجود در مرکز و همچنین وجود منابع علمى و اساتید گرانمایه‏ى فارسى ، ایجاب مى‏کند تا مرکز جهانى ، آموزش زبان را بعنوان یک اصل تلقى کند .

بر این اساس مى‏توان موارد زیر را از مهمترین ادله ضرورت آموزش زبان دانست :

۱- تنوع ملیتى طلاب.

۲- عدم وجود اساتید با زبان‏هاى مختلف .

۳ – عدم امکان تهیه‏ى متون درسى ویژه‏ى هر زبان .

۴ – محدود بودن زبان آموزش در مرکز.

۵- محدودیت متون علمى و آموزشى اسلامى در یک یا دو زبان

۶- محدودیت‏هایى که امکان تأسیس نظام آموزشى متعدد را با زبان‏هاى مختلف منتفى مى‏سازد .

۷- نیاز مخاطبین به فراگیرى زبان‏هاى غیر مادرى جهت فعالیت در کشورهاى غیر متبوع .

۸- نیاز طلاب به زبان رسمى کشور .

۹- نیاز آموزشى ، ارتباطى و فعالیت‏هاى فرهنگى .

اهداف کلى آموزش زبان فارسی

زمینه ‏سازى آموزشى براى ورود طلاب به دوره‏هاى مختلف آموزش. ایجاد قابلیت‏ها و توانمندى‏هاى جدید زبان.

اهداف دوره‏ى عمومى آموزش زبان فارسى

۱- توانمند نمودن افراد در مهارتهاى چهارگانه زبانى (شنیدار . گفتار . نوشتار و خواندن)

۲- امکان بهره‏ورى از فضاى علمى آموزشى حوزه‏ى علمیه‏ى قم .

۳- ایجاد روحیه‏ى طلبگى بمنظور آماده سازى فرد براى ورود به نظام حوزوى .

۴- زمینه سازى جهت ارزیابى فرد به منظور شناخت صلاحیت ادامه تحصیل و عدم آن .

۵- آشنایى مقدماتى با علوم اسلامى .

۶- مگون سازى فرهنگ‏ها .

۷- زمینه‏سازى مناسب جهت علاقه‏مند نمودن افراد به اهلبیت عصمت وطهارت

۸- آشناسازى فرد با ارزش‏هاى فرهنگى اسلام و ایران.

اهداف دوره‏ى تخصصى آموزش زبان فارسی

۱- تقویت و تثبیت زبان فارسى.

۲- ایجاد زمینه در استفاده از متون غنى و پربار ادبیات فارسى

۳- تربیت مدرس.

۴- تربیت مترجم.

 سیاست ها

– الزام آموزش زبان در حد دوره‏ى عمومى باشد و شرکت در دوره‏هاى تخصصى ( عالى ) منوط به شرایط ویژه مى‏باشد .

– طلبه در هر مقطع تحصیلى ، فقط ملزم به یادگیرى یک زبان مى‏باشد .

– استفاده از شیوه‏ها و روش‏هاى مراکز آموزش زبانى .

– بهره‏مندى از آخرین شیوه‏ها و روش‏هاى آموزش زبان .

– اعطاى مدرک معتبر . – انجام تحقیقات در خصوص متون درسى و تدوین .

– بهره‏مندى از اساتید مجرب و آشنا به حساسیت‏هاى تدریس در مرکز .

– رعایت حساسیت‏هاى منطقه‏اى و مذهبى طلاب در آموزش زبان .

– عدم استفاده از زبان واسطه در آموزش‏هاى زبانى .

– تثبیت و تداوم آموزش‏هاى زبان .

– اصل در آموزش زبان فارسى ، استفاده از اساتید طلبه مى‏باشد .

– توجه به پژوهش‏ها و تحقیقات پیرامون مباحث زبانى .

– استفاده از ظرفیت‏هاى مراکز آموزش زبانى دیگر در صورت لزوم .

– توجه به ابعاد تربیتى و بهره‏مندى از منابع اسلامى در متون ، برنامه‏ها و روش‏هاى آموزش زبان .

– تدوین متون آموزش زبان ، با توجه به وضعیت مرکز جهانى و طلاب غیر ایرانى .

– با توجه به تجارب مرکز آموزش زبان در زمینه آموزش و تدوین و تألیف ، در تدوین متون ، نظر کارشناسى این مرکز باید لحاظ شود .

– توجه به آشنایى طلبه در دوره‏ى آموزش زبان با معارف مقدماتى علوم اسلامى مانند رو خوانى ، روانخوانى ، تجوید قرآن ، احکام مبتلى به و عقاید مقدماتى .

– اخذ بازخورد و ارزیابى برنامه‏ها ، متون و شیوه‏هاى آموزش زبان به منظور ارتقاى کیفى آموزش زبان .

– انجام ارزیابى علمى و اخلاقى فارغ التحصیلان آموزش زبان جهت ورود به دوره‏هاى تحصیلى مرکز .

– تعامل و رقابت با مراکز آموزش زبان و شرکت در همایش‏هاى زبانى .

– سیاست الزام در فراگیرى آموزش زبان فارسى آموزش زبان فارسى براى تمامى داوطلبین دوره‏هاى آموزش مرکز جهانى الزامى است مگر براى کسانى که به یکى از دو زبان عربى و فارسى مسلط باشند . تسلط به زبان فارسى در حد دوره عمومى آموزش زبان فارسى یا شرکت در دوره آموزش زبان فارسى براى طلاب عرب زبان در دوره کارشناسى ارشد و بالاتر الزامى است .

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نشان دهید ربات نیستید: *