گزارش برگزاری درس اخلاق عمومی

اولین درس اخلاق سال تحصیلی جدید، در تقارن با استقبال از محرم توسط بیانات آیت الله صفایی بوشهری دامت برکاته روز پنج‌شنبه ۲۳ شهریور ۹۶ در مرکز آموزش زبان و معارف اسلامی برگزار شد.

در این مراسم معظم له در بیانات خود با استناد به یک روایت جالب و زیبا از امیرالمؤمنین علی علیه السلام به فضیلت علم و عالم اشاره کردند و به شرح و تفسیر آن پرداختند:

حضرت در یک بیان شریف در کتاب نهج البلاغه به کمیل بن زیاد فرمودند:
“یَا کُمَیْلُ: هَلَکَ خُزَّانُ الْأَمْوَالِ وَهُمْ أَحْیَاءٌ، وَالْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِیَ الدَّهْرُ أَعْیَانُهُمْ مَفْقُودَهٌ، وَأَمْثَالُهُمْ فِی الْقُلُوبِ مَوْجُودَهٌ…”

کمیل بن زیاد مى‏گوید: امیرمؤمنان على بن ابى‏طالب علیه السلام دست مرا گرفت و به‏سوى صحرا (خارج شهر کوفه) برد. هنگامى که به صحرا رسید آه پردردى کشید و فرمود: ای کمیل جمع‌کنندگان اموال هلاک خواهند شد در حالی که به ظاهر زنده هستند ولی حیات معنوی ندارند و طالبان و عالمان دینی، ابدیت و جاودانگی دارند گرچه به حسب ظاهر حیات ظاهری ندارند ولی محبت و سخنان و جاهایشان در قلوب برای همیشه ماندگار است. اى کمیل بن زیاد! دل‏ها همانند ظرف‏هاست. پس بهترین آنها ظرفى است که مقدار بیشترى را بتواند نگهدارى کند. بنابراین آنچه را به تو مى‏گویم حفظ کن و در خاطر خود بسپار. مردم سه گروهند: علماى ربانى، دانش‏طلبان در طریق نجات و احمقانِ بى سر و پا و بى‌هدف که دنبال هر صدایى مى‏روند و با هر بادى حرکت مى‏کنند؛ آنهایى که با نور علم روشن نشده و به ستون محکمى پناه نبرده‏اند. اى کمیل! علم از مال بهتر است (چرا که) علم، تو را پاسدارى مى‏کند ولى تو باید مال را پاسدارى کنى. مال با هزینه کردن کاستى مى‏گیرد در حالى که علم، با انفاق افزون مى‏گردد. دست‏پروردگانِ مال، با زوال آن از بین مى‏روند(ولى دست‏پروردگان علوم پایدارند). اى کمیل بن زیاد! آشنایى با علم و دانش آیینى است که انسان به آن جزا داده مى‏شود و باید به آن گردن نهد. به وسیله آن در دوران حیات، کسب طاعت فرمان خدا مى‏کند و بعد از وفات نام نیک از او مى‏ماند. (در حالى که مال به تنهایى نه وسیله طاعت است نه سبب نیک‏نامى بعد از مرگ) علم حاکم است و مال محکوم علیه (علم فرمانده است و مال فرمان‏بردار). اى کمیل! ثروت‏اندوزان هلاک شده‏اند در حالى که ظاهراً در صف زندگانند؛ ولى دانشمندان تا جهان برقرار است زنده‏اند خود آنها گرچه از میان مردم بیرون رفته‏اند؛ ولى چهره و آثارشان در دل‏ها ثبت است… (نهج البلاغه حکمت ۱۴۷)

بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نشان دهيد ربات نيستيد: *